YEŞİL PAZARLAMA

Yeşil pazarlama kavramı ilk defa 1975 yılında Amerikan Pazarlama Birliği’nin organize ettiği “ekolojik pazarlama” başlıklı bir seminerde ele alınmıştır. Bu seminerde çeşitli disiplinlerde yer alan üyelerin katılımları sonucu pazarlamanın ekolojik çevreye verdiği tahribatlar incelenmiş ve konu tartışmaya açılmıştır.[1]Doğal kaynakların bulunduğu yer olarak çevre, ekonomik gelişmeyi etkileyen ve canlıların hayati ihtiyaçlarını karşılayan bir üretim alanı ve yaşamı doğrudan etkileyen bir estetik unsurudur. Çevrenin sunduğu olanaklar, ekonomik faaliyet sürecinde üretim ve birey tarafından doğrudan tüketim için kullanılmaktadır. Üretim süreci doğada ham madde olarak bulunan kaynakları, ürün ve hizmete dönüştürerek kullanıma sunmaktadır. Ekonominin çevre sorunlarına dâhil edilmesi kirlenmenin vazgeçilmez bir sonucudur. Üretim mutlaka kirletmektedir ve kirlenmeyi tümüyle ortadan kaldırmak da mümkün olmamaktadır.[2] Yeşil pazarlama insanların ihtiyaçlarını ve arzularını tatmin etmeye istekli değişimlerin meydana getirilmesi ve kolayca uygulanması amacıyla doğal çevreye en az seviyede zarar verecek şekilde oluşturulmuş faaliyetler topluluğudur [3]

Yeşil pazarlama, şimdiye kadar ürünün çevresel özelliklerinin reklâmını yapma şeklinde tanımlanmıştır. “Çevre dostu”, “geri dönüşebilir”, “doğal”, “ozon dostu” gibi sadece ürünün çevreci özelliklerini yansıtan birçok kavram, yeşil pazarlama için kullanılmıştır. Oysa sadece tüketim malları ve hizmetleri değil endüstriyel mallar ve hizmetleri de kapsayan yeşil pazarlama stratejisi, sadece ürünün değil, tüm pazarlama bileşenlerinin yeşil olmasını gerektirir. Geleneksel pazarlama tanımı, çevreci bir yaklaşımla yeniden anlamlandırıldığında, yeşil pazarlama, toplumun istek ve ihtiyaçlarını tatmin etmeye istekli değişimlerin oluşturulması ve kolayca uygulanması amacıyla doğal çevreye en az seviyede zarar verecek şekilde oluşturulmasıdır.[4]


[1]
 Gazanfer Erbaşlar, “Yeşil Pazarlama”, Paradoks, Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi, Cilt.1, Sayı:1, 2007, s. 2.

[2]Kazım Yıldız – Şengün Sipahioğlu – Mehmet Yılmaz, Çevre Bilimi ve Eğitimi, Gündüz Eğitim ve Yayıncılık, Ankara, 2008, s. 259.

[3]Mert Uydacı, Yeşil Pazarlama, Türkmen Kitabevi, İstanbul, 2011, s. 130.

[4]Barış Tolga Ekinci, “Yeşil Pazarlama Uygulamalarında Yaşanan Sorunlar ve Örnek Bir Uygulama”, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, , İstanbul, 2007, s. 22.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: